안 녕 하 세 요

ณ แดนดินถิ่นประเทศไทย ที่มุม เหนือตอนล่าง

ยังมีหญิงนางหนึ่ง มิได้เสพอาหารเป็นเวลา 15 ช.ม. แล้ว

เกิดอาการตัวสั่น มือชา แข้งขาไม่มีแรง

มิได้เกิดเหตุขัดข้องด้านปัจจัยหรือพาหนะประการใด

เพียงแต่ล้นปรี่ไปด้วยความขี้เกียจออกไปหาอะไรใส่ท้องเท่านั้นเอง

ทำได้เพียงคลานท่าซาดาโกะ วนไปรอบ ๆ ห้อง

เพราะหมดแรงจะออกไปไกลเกินกว่าประตูห้องเสียแล้ว

แน่ะ ยังมีหน้าคลานไปเปิดคอมพ์ซะอีก

อนิจจา คุณพระ

โลกยังไม่โหดร้ายให้อดตาย

ยังมีฝรั่งเหี่ยว ๆ อยู่ในตู้เย็น (ของน้อง) อีกหนึ่งลูก

เมื่อได้เสพอาหารหมู่ 4 เหี่ยว ๆ (ซึ่งมิใช่ของตัวเอง) เข้าไป

จึงนอนสลบสไลหลับตาพริ้มด้วยความสุขใจ

// แม่เคยถามว่า "ลูกรัก กับข้าวกับปลายังทำไม่เป็นใครเค้าจะมาเอาไปทำเมีย"

ฉันตอบไปอย่างฉะฉานด้วยความมั่นใจเต็มกระเป๋า

"หนูจะมีผัวเป็นกุ๊ก"