ไดอารี่ของเจ๊ซิน เก่าแล้ว
แต่เจ๊พูดถึงฮันคยองล้วน ๆ เลยอยากเก็บไว้ค่ะ ^_^
ฮันคยอง ของพวกเรา ...
ตั้งแต่ฉันรู้จักกับ คยองกี้(ฮันเกิง) มันก็เป็นเวลา 4 ปีแล้วสินะ? ไม่น่าน้อยกว่านั้นแล้ว
ในตอนแรกนั้น มันช่างกระอักกระอ่วนใจจริงๆ
ภาระหนักอึ้งของ ความแตกต่างในภาษา
ฉัน .. ผู้ซึ่งไม่ค่อยเอาตัวเองไปยุ่งเกี่ยวกับใครอยู่แล้ว ...
คุณทำส่วนของคุณ ฉันทำส่วนของฉัน
ยังไงก็แล้วแต่ .. ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน เราได้เรียนรู้ซึ่งกันและกันทีละน้อย
นั่นก็เป็นเพราะ ...
จริงๆแล้ว .. เพียงแค่มองเข้าไปในตาของเขา ฉันก็สามารถบอกได้เลยนะว่า เค้ากำลังคิดอะไร?
แน่ล่ะ .. หลายครั้งที่ฉันกำลังกินข้าวอยู่ แล้วฮันเกิงก็แค่จ้องมองฉันเพียงครู่เดียวเท่านั้น
"อ้าส์ .. เขากำลังพูดว่า เขาอยากจะกิน ข้าวผัดกิมจิ กับฉันน่ะ"
ถึงฉันจะมองเห็นแต่ความไม่ทันคน(โง่)เต็มอยู่บนใบหน้าของเขา ซึ่งมันเป็นอะไรที่ขวางหูขวางตาฉันมากก็ตาม ฉันก็สั่งข้าวผัดกิมจิมาให้เขาอยู่ดี . . (+__)a
เหตุผลที่ทำให้เราสองคนมาสนิทกันได้นั้น มันเกิดขึ้นเมื่อช่วงท้ายฤดูหนาวเมื่อ 2 ปีก่อน
มันเป็นตอนที่ทั้งบริษัทไป สกีทริป ด้วยกัน
ฉัน ... คยองกี้ .. ทงเฮ .. และ สเตฟานี่ ...
สำหรับตัวฉัน คยองกี้ และทงเฮ แล้ว มันเป็นเป็นครั้งแรกในชีวิตของพวกเราเลยล่ะ ที่จะได้เล่นสกี . . (*__)a
พวกพี่จะทำอะไรต้องระวังให้มากๆนะ ... สเตฟานี่คอยพร่ำบอกพวกเราอย่างนี้ตลอดเวลา
สำหรับตัวฉัน .. ฉันรู้สึกว่า ครั้งแรกของผู้ชายนั้นมันสำคัญมาก ดังนั้น
ฉันจึงชะล่าใจพาพวกเราไปยังจุดสูงสุดของภูเขา
แต่ว่าพอถึงตอนช่วงกลางนั้น สเตฟานี่กับทงเฮบอกว่า พวกเราไม่ควรทำอย่างนี้ พวกเราจึงกลับลงไป ..
(ตอนนี้ล่ะ ที่ทงเฮลงไปข้างล่างด้วยการใช้ สโนว์บอร์ดแทนเลื่อนหิมะ แล้วก็เกิดอุบัติเหตุครั้งร้ายแรงขึ้นㅡㅡㆀ)
(เราทำไม่ได้หรอก .. พวกเราทั้งหมดกำลังจะตาย ..นายเป็นบ้าไปแล้ว ..นายเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ..) <-- ด้วยสำเนียงเกาหลีของฮันเกิง
ฮันเกิงพูดอย่างหวาดกลัว
"ฮ่าฮ่า~ ฉันมีเทพธิดาแห่งโชคดีเกาะติดหลังอยู่เสมอ มันจะไม่เป็นไรหรอกนะ ok? ไปกันเถอะ ~ㅋㅋ"
ฉันพูด และเข้าไปอยู่ในกระเช้าเลื่อน ที่กำลังมุ่งหน้าไปในทางตรงกันข้าม
หิมะที่กำลังตกลงมาอย่างหนัก ...ทำให้กระเช้าที่กำลังเคลื่อนสั่น .. และทันใดนั้น มันก็หยุด ..
(เราจะทำยังไงดี! เห็นมั้ยๆๆๆ ฉันบอกนายแล้ว ว่าเราไม่ควรมา..) <-- ด้วยสำเนียงเกาหลีของฮันเกิง
"อืมมมม ... ฮันเกิง~ นายเชื่อใจฉันใช่มั้ยล่ะ^-^?"
(...คำด่าในภาษาเกาหลี.....) <-- ด้วยสำเนียงเกาหลีของฮันเกิง
"อะไรนะ!!เฮ้ ..นายว่าฉันว่าอะไรนะ xxx!! นายไปเรียนคำพูดแย่ๆพวกนี้มาจากไหน?"
"นายเป็นคนเดียวที่สอนฉันทุกอย่าง" <-- ด้วยสำเนียงเกาหลีของฮันเกิง
"(แกล้งทำเป็นหลับ)......................................."
ที่จุดสูงสุดนั้น .. เราถึงมันด้วยความยากลำบาก .. หิมะยังคงตกหนักขึ้นเรื่อยๆ
ฮันเกิง ผู้ซึ่งใส่เพียงแค่แว่นตากันแดด ..
ฉัน ผู้ซึ่งใส่เพียงแค่หมวกคาวบอยสีชมพู พร้อมด้วยผ้าคลุมรอบๆ
ยังไงก้อแล้วแต่ .. พวกเราช่างดูแตกต่างไปจากคนอื่นที่อยู่ที่นี่เหลือเกิน
พวกเราใส่สกี และไถลลงไปข้างล่าง ..
ปฏิกิริยาสะท้อนกลับอย่างรวดเร็วอันเป็นนิสัย + ความสงบของจิตใจฮันเกิง ..
ความเชื่อมั่นอันน่าประหลาดใจ + ฉัน.. ผู้ซึ่งให้ความสำคัญกับผู้ชายที่มีความกล้าหาญ ..
มันอาจจะดูน่าตลกในสายตาคนอื่น แต่สำหรับเราแล้ว มันสนุกมาก
ช่วงเวลานั้นแหละ ที่พวกเราได้รวมเอา 2 ทัศนคติของกันและกัน และรวมมันเอาไว้ได้อย่างดี
ฮันคยอง ..
หนึ่งในเพื่อนจำนวนไม่มาก ที่ฉันสามารถเรียกว่าเพื่อนได้อย่างเต็มปาก ..
ผู้ซึ่งเต็มไปด้วยความบริสุทธ์จนมากเกินกว่าจายอมรับได้
ดังนั้น เมื่อพวกเราอยู่ด้วยกัน .. คยองกี้จะดูเป็นผู้ชายผู้แสนดี ในขณะที่ฉันจะกลายเป็นคนเลว
ผู้ซึ่ง หลั่งน้ำตา พร้อมพูดว่า เค้ารู้สึกขอบคุณและซึ้งในน้ำใจของฉันกับคิบอม มากขนาดไหน ..
พวกเรา .. ผู้ซึ่งรู้สึกแปลกๆกับคำชื่นชมนั้น จึงพูดออกไปว่า "นายต้องเมาแน่ๆเลย" แล้วก้อหัวเราะ ..
และ ..
เจ้าแห่งศิลปะการต่อสู้
เจ้าชายแห่งข้าวผัดปักกิ่ง ..
เจ้าของท่อนขาที่แข็งเหมือนหิน ..
คิงคอบบร้า แห่งการกระโดด ..
Credit :damifino for cyworld/allaboutheenim & jack_yamap @ SJ Club Pingbook
If u wanna take out, Pls give full credit !!
